7 Rozdział

'' Brak głosu, ''

Siedziałam sobie spokojnie w salonie, malując niedaleki krajobraz.
Ale ktoś musiał mi to przerwać, ponieważ zadzwonił mój telefon.

Na blokowaniu wyświetliło mi się 'Nataniel' i odebrałam.

Usłyszałam dość słaby głos, nie nie, raczej no! Nie wiem jaki!

- Kriss, trochę to dziwnie zabrzmi, ale.. mógłbym u ciebie zostać na noc? -Powiedział słabo.

- Tak, wpadaj kiedy chcesz...tylko nie w nocy..

Usłyszałam ciche '' Dziękuję..''

I się rozłączył.. o co mu może chodzić?

Ale jakbym się nie zgodziła, wyszłabym na zwyrodnialca.

Usłyszałam pukanie, pewnie to Nataniel.

Jednak zobaczyłam listonosza, starszego.

Wzięłam list i go przeczytałam:

~ Kriss, przepraszam cię, ja tego w ogóle nie chciałem, to.. ona sama mnie pocałowała..

Nie wiem co we mnie wstąpiło, po prostu nie wiem.. spotkajmy się jutro o 20.. Proszę.. ~Kastiel.

Oczy z orbit mi wyszły, jak on śmie jeszcze do mnie pisać, po tym co mi zrobił.. eh, może pójdę się z nim spotkać.

Usłyszałam kolejne pukanie do drzwi, więc pomyślałam że to Nataniel, i to był on, na rzucenie powiedział:

- Przepraszam że tak wparowałem, musimy porozmawiać. - Powiedział.

- Jasne, coś ci dać do picia? - powiedziałam spokojnie.

- Może Herbatę, dzięki..

Zrobiłam mu tą herbatę, wlałam ją do szklanki, i podałam mu do stołu.

Dotknęłam jego ramienia, a on cicho jęknął.

- Nataniel, wszystko z tobą w porządku? - Spytałam, przejęta tą sytuacją.

- Nic się nie stało.. - Rzucił.

- Nataniel, proszę, pokaż. - Zmierzyłam go spokojnym wzrokiem.

Odsłonił bluzę, i zobaczyłam wieelki siniak, zapytałam z troską:

- Kto ci to zrobił?

- ... Sprawy rodzinne.. - Powiedział opadając z sił.

Przytuliłam się do niego, tak żeby go nie zabolało.

- Dziękuję..że jesteś.. - Powiedział w prost do mnie.

-. Nie masz mi za co dziękować..

Wzięłam lód, i lekko przycisnęłam ją do jego ramienia, syknął.

- No już.. potrzymaj to trochę, idę ci wyciągnąć jakieś ubrania.-Powiedziałam z troską.
I poszłam na górę,

Szperałam w szafie, i znalazłam jakiś męski - T-shirt.
I zeszłam na dól, żeby podać mu ubranie.

- Dziękuję, już tyle dla mnie robisz..

- A ty dla mnie.

Powiedziałam i poszłam mu pościelić łóżko, w drugiej sypialni.

Obserwował każdy mój ruch, dlatego, czułam się nieswojo.

Pościeliłam, a on poszedł się przebrać.

Ja dokańczałam swój obrazek, i powiesiłam go na ścianie,

a Nataniel już wyszedł.

Pochwalił mnie, i poszedł już spać,

Ja zrobiłam to samo, ale czułam ze ktoś mi się przygląda.